|
در و دیوار این زن
کاویده می شود پشت بارداری
در گره سینه های زن همیشه جا می ماند در مرز جغرافیای مظنون یک پای روایت - از ترجمان هیچ کس پایین نمی آیم - روز نامه ها پر است از لاک های غلط گیر روی نطفه هایی که نرسیدند به تخمدان این زن از باور چه کسی کم می کنیم وقتی حرف پشت حرف می رسد به ستون فقرات ؟ روکش ها جواب نمی شوند برای انگشتان گزیده و حیرت پا نمی کشد از روی سماجت تا تکرار ضرب شود روی هشتی مدور این خانه که نه از زن خبر دارد نه از زنانگی *** خون کسی به گردن من نیست٬ بعد از قواعد قاءده گی . اعتراف می کنم خون خودم را روی در و دیوار این زن ..... ۱۳/۵/۸۸
سرزمین من زیر پای کیست؟
بعد از
سه بار نواختن پاندول ساعت یهودای من انکارم کرد زمینم به آسمان نرسید روی این نجابت که دامن گیرم شد گم شدم روی خطوط مرزی این جغرافیا -سرزمین من زیر پای کیست؟- به رودخانه ها وام دادم قطره هایم را -پشت سیلاب گرم شانه های کیست؟- ردم گرفته نمی شود خطوطم زیر گلوی چلچله هاست. رفتنم ساده شد در کنار غلط گیرهای این نقشه پاکم کنید -یحیی من! کجا خوابت برده؟- *** دستم نرسید به دامنت از چین ها پرت شدم دهان زمین برایم تنگ است! ندبه هایم خیس می شوند گوش آسمان رکیک است ـجوال دوز مادرم گم شده دست کسی به دهانم نمی رسد؟- ۳۱/۲/۸۸ |
درباره وبلاگ
 پشتیبانی
 |
